امن گاه
ديروز همراه با عباس براي انجام كاري به مركز شهر رفته بوديم. هنگام اذان ظهر رفتيم مسجدي در ابتداي خيابان ايرانشهر.  من به طور كاملا اتفاقي كفش هايم را داخل كيسه گذاشتم و به داخل بردم. عباس هم كفشش را بيرون گذاشت. بقيه داستان را هم كه حتماً مي توانيد حدس بزنيد... كفش را بردند و ما را خنداندند.
جالب تر برخورد متصدي مسجد بود كه وقتي شنيد كاملاً خونسرد گفت: ااا بردن! اين دمپايي را ببر، يك كفش بگير و پس بياور! خلاصه فردوسي معدن كفش فروش ها بود كه كار به سرعت انجام شد. وقتي به فروشنده داستان را گفتيم، شنيديم: من 40 ساله اينجا كاسبم، هنوز جرات نمي كنم كفش ها رو بيرون مسجد بزارم!!
خلاصه وقتي دمپايي را پس داديم، يك جوان ديگر هم به دنبال كفشش مي گشت و مي گفت: بابا من كه مال بسيج اين مسجد هستم چرا ديگه مال مه رو برديد!!
با خودم مي گفتم در وقت نماز اون كاسب هايي كه حبيب خدا هستند يك پارچه رو دكانشان مياندازند و مي روند نماز، اون وقت ما تو خود مسجد «امنيت كفشي» نداريم! راستی اگر تو مسجد امنیت نداشته باشیُ کجا باید برات امن باشه؟!
البته از خود من تو مسجدالنبي 3-4 جفت صندل و دمپايي بردند كه خيلي حال داد، يادش به خير!